Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

coup de foudre

Θέλω να γρατζουνίσω το σώμα μου παντού. Μου αρέσει να έχω μακριά νύχια. Νιώθω ότι θα μπορέσω να αμυνθώ όταν με πλησιάζεις. Όμως ποτέ δεν αμύνομαι όπως θα ήθελα. Είσαι τόσο καλύτερός μου που δεν αξίζει καν να προσπαθήσω να αμυνθώ. Μπορεί να προσπαθώ με νύχια και με δόντια αλλά είμαι πλέον ανοιχτό βιβλίο για σένα. Νύχια και Δόντια. Όχι δε θέλω να μπήξω τα δόντια μου στο σώμα μου. Θέλω να τα μπήξω στο δικό σου. Ίσως η επίθεση είναι καλύτερη από την άμυνα, ή όπως λένε οι ταγοί ή ο κάθε αμπελοφιλόσοφος πια, η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα. 



http://24.media.tumblr.com/68c19dbefd66e7d3e6cc4a37d9878f8f/tumblr_mwxqezcner1t0h5k9o1_500.jpg


Αρχή_επανάληψης
 Διάβασε Β
 Β <- br="" coup="" de="" foudre="">
Μέχρις_ότου 1^2 <> 1

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Αλφαβητικές σκέψεις

Αρμύρα στα χείλη σου όταν με φιλούσες μέσα στη θάλασσα
Βουίζει ο αέρας γύρω μου 
Γέρνω το κεφάλι μου στο πλάι αποζητώντας τον ώμο σου
Δειλιάζω να σου πω αυτά που πραγματικά σκέφτομαι
Ελπίζω να καταλάβεις και να μου λες λίγο πιο συχνά "μωρό μου το ένα, το άλλο, το παράλλο"
Ζαλίζομαι και νιώθω αδύναμη
Ήλπιζα, μα δεν κατάλαβες και σπάνια μου λες "μωρό μου το ένα, το άλλο, το παράλλο"
Θυμάμαι και Θέλω εσένα με τις ανασφάλειες και τα αστεία και τις αγκαλιές σου
Ικανοποίηση αναγκών ελάχιστη
Κρέμομαι σαν τελεφερίκ μα οι γάντζοι μου σκουριάζουν 
Λιμνάζουν όνειρα κάτω από το τελεφερίκ αυτό
Μαυρίζει ο χώρος μόλις πέφτουν κάτω τα όνειρα
Νιαουρίζεις στο τηλέφωνο και μουλείπεις (είναι όλο μαζεί ένα ρήμα)
Ξαπλώνω τα βράδυα και σε μυρίζω στο πάπλωμά μου 
Όμορφα που ήταν τότε στην ταράτσα σου
Πίναμε κρασί και μιλούσαμε κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό
Ρε γαμώτο πως γίνεται ΕΣΥ να μην έχεις αυτοπεποιθηση
Σφυρίζεις ενώ εγώ δε μπορώ
Τρίζει κάποια πόρτα λίγο πιο μακριά, έχω διάβασμα
You get in love
Φριζαρισμένα μαλλιά μετά από κάθε ένωσή μας
Χρειάζομαι το φωσφοριζέ γέλιο σου
Ψάχνω όλο και πιο πολλές αντιποιητικές λέξεις για να γαμήσω αυτά που γράφω

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Δεσμοί [x= (2Ν+1)*λ/4] και Δεσμά.

  Είναι δύσκολη η χρονιά, αγάπη μου. Τα χρήματα όλο και λιγοστεύουν για όλους. Όμως αντί αυτό να μας κάνει πιο ανθρώπινους, αντί να μας καλλιεργεί τη συμπόνια, να μας ευαισθητοποιεί, έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Μας κάνει ολοένα και πιο απάνθρωπους. Δολοφονούμε ανθρώπους γιατί είναι διαφορετικοί, αδιαφορούμε για εκείνους που μας έχουν ανάγκη, καταστρέφουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας.
  Με ενοχλεί που περνούν οι μέρες τόσο γρήγορα. Φεύγουν κι εγώ βρίσκω τόσες πολλές ομοιότητες μεταξύ τους που πλέον δε μπορώ να ξεχωρίσω πότε έχει έρθει η επόμενη μέρα. Λένε πως η τελευταία χρονιά στο σχολείο πρέπει να είναι διασκεδαστική, να σου αφήσει αναμνήσεις ανεξίτηλες που θα θυμάσαι σε σαράντα χρόνια και θα χαμογελάς. Θα αποζητάς τις χαρούμενες λυκειακές μέρες που έκανες βόλτες, χόρευες και γελούσες χωρίς μέτρο. Λένε. Λένε ότι έτσι θα πρέπει να είναι. Όμως εμείς τι θα θυμόμαστε; Τις ατέλειωτες ώρες ρουτίνας; Ξυπνάω, ντύνομαι, πάω στο σχολείο. Φεύγω από εκεί και το κεφάλι μου πονάει. Σπίτι, λίγο διάβασμα -όσο προλαβαίνω δηλαδή πριν τα προπαρασκευαστικά μαθήματα- μαθήματα, διάβασμα και πάλι, και ξαφνικά πήγε δώδεκα και μισή. Μπαίνω στο μπάνιο κι όσο νιώθω το νερό να τρέχει πάνω μου προσποιούμαι πως ξεπλένω τη ρουτίνα, πως διώχνω τη λάσπη του εκπαιδευτικού συστήματος που κατακάθεται πάνω μου καθημερινά, αποστειρώνομαι από την περίφημη στείρα αποστήθιση κι απομνημόνευση. Παλιότερα πριν με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν καταστάσεις που ήδη έχουν συμβεί ή θα ήθελα να συμβούν. Καταστάσεις ευχάριστες, πολύχρωμες. Δεν είναι ότι τώρα είναι γκρίζες οι καταστάσεις, απλά ανύπαρκες είναι. Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ πριν κοιμηθώ. Ονειρεύομαι ότι ψάχνω τεκμήρια στα κείμενα και βρίσκω μόνο εποπτεία των αισθήσεων..νιώθω...ονειρεύομαι ότι νιώθω. Όμως μετά αλλάζει η διδακτική ώρα και ψάχνω παραγώγους και ίσως βρω κάποια λύση στον ύπνο μου, όμως συνήθως έχει φτάσει η ώρα να ξυπνήσω πριν τελειώσει η άσκηση. Κι η ρουτίνα συνεχίζεται, κι είναι ακόμα αρχή.
  Και μέσα σε όλα αυτά γίνομαι πιο συναισθηματική και πιο ευέξαπτη και πιο εγωίστρια. Θέλω να είσαι εδώ για μένα όποτε εγώ έχω χρόνο, αλλά δε μπορώ να σου το πω ευτυχώς. Ευτυχώς κρύβω ότι έχω γίνει πιο εγωίστρια και πιο ευέξαπτη. Κρύβω ότι έχω γίνει λίγο πιο συναισθηματική και μου λείπει να μου λες "Υπομονή, μωρό μου. Είμαι δίπλα σου και θέλω μόνο να χαμογελάς και να είσαι καλά. Θα περάσουν οι μέρες αυτές, όλα θα πάνε καλά και μετά θα υπάρχει χρόνος." Και τις μέρες που ήσουν εδώ με αγκάλιαζες κι ήταν σαν να έλεγες αυτά κι ακόμα περισσότερα. Μα αυτό το τετραήμερο ήταν ένα όνειρο που πέρασε, ξυπνήσαμε. Και ξυπνήσαμε σε διαφορετικές πόλεις. Εσύ δίπλα στο λευκό πύργο και εγώ στον κούλε. 
  Νιώθω τύψεις γιατί σκέφτομαι εσένα αντί για τα στάσιμα κύματα και τις εξαναγκασμένες ταλαντώσεις (πιο εξαναγκασμένες όμως από τη δική μου ταλάντωση 'διάβασμα-ύπνος-διάβασμα'  δεν νομίζω ότι υφίστανται) που γράφω διαγώνισμα αύριο. 

(Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική. , που λέει και ο Παύλος.)
Καλό σαββατόβραδο σ'εσάς που βγαίνετε και σ'εμάς που διαβάζουμε.
Καλή υπμονή:)