Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ειναι περιεργο δε μπορω να σου το πω με λεξεις
μαρεσει πολυ ολο αυτο
απλα να, ξερεις, κατι λειπει

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

γκουινι2

Κι αν η ακτινωτή διάταξη οδηγήσει στο πανοπτικον;

|Σχεδιάζοντας το χώρο διαμορφώνεις τη ζωή|
|Μα σχολείο βασισμένο στο πανοπτικον?!|
|Να γκρεμισουμε καθε φυλακη|

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Πόσο χρόνο έχασες σήμερα;
Αντιστρόφως ανάλογο με τα βλέμματα που δεν ανταλλάξαμε.
Βασικά όχι, δεν ξέρω καλά μαθηματικά, μπορεί και να μην είναι έτσι, μπορεί και να ανταλλάσσουμε βλέμματα στο μυαλό μου.
Μπορεί όμως να τα ανταλλάξουμε μεταξύ μας κάποια στιγμή.
Θέλω να δεις πως σε βλέπω.
Δε με νοιάζει πως με βλέπεις, είναι πολύ σαφές αυτό θα έλεγα.
Ηλίθια πιεστική γκόμενα.
Και γιατί όταν κάποιος γουστάρει να είσαι ακριβώς αυτό εσύ επαναστατείς, ε; αφού αυτό πιστεύεις για τον εαυτό σου.
έλα ντάξει, μαλακίες, άμα πίστευες αυτό θα συμβιβαζόσουν.
αλλά έχεις λίγο τα μυαλά πάνω από το κεφάλι σου και λίγο μεγάλη ιδέα για σένα, οπότε αντί να κάτσεις στα αυγά σου να μείνεις με το καλό το σωστό το παιδί που θέλει σχεσούλα, εσύ μαλακισμένη προτιμάς να σαι μόνη σου και μετά δε γουστάρεις κιόλας που είσαι μόνη σου. Γαμώ τα στερεότυπά μας. 
Σχέση είναι η αλληλεπίδραση που προκύπτει σε κάθε περίπτωση. Δε γίνεται όλο αυτό να είναι ευχάριστο κι όχι καταπιεστικό; επιλέγουμε την αντιδραστικότητα φίλε και καταλήγουμε στη μοναξιά, με ενοχλούν αυτές οι διπλές συνεπαγωγές. Με ενοχλεί ο εαυτός μου, με ενοχλούν οι άλλοι, εσύ, τα πάντα. Κι είναι άλλες φορές που λατρεύω τον εαυτό μου, τους άλλους, εσένα, τα πάντα, και τις συνεπαγωγές..Είμαι διπολική τελικά, ψυχίατρος του εαυτού μου.
Χορηγώ και αγωγή, θέλεις να ακούσεις; Βγαίνω από το σπίτι, στρίβω αριστερά και ξανά αριστερά στη Δερβενίων, μετά δεξιά στη Μπενάκη, διασχίζω την Καλλιδρομίου, κι ανεβαίνω τα σκαλάκια. Λίγο πιο πάνω αριστερά κι άλλα σκαλάκια. Λόφος. Είσαι ελεύθερος. Θα σου φωνάζω και θα έρχεσαι, αλλά μπορείς και να μην έρθεις. Μπορεί να σε κυνηγήσω εγώ ή να με κυνηγήσεις εσύ. Σ'αγαπώ γιατί είσαι ο μόνος που μαγαπάει με αυτόν τον τρόπο. Θέλω να κλάψω όταν σε κοιτάω και με κοιτάς. Ανταλλάσσουμε κάθε μέρα βλέμματα κι είναι όλη η αγάπη που χρειάζεσαι. Να μην ήταν και για μένα έτσι;


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

γκουινι

Το ζητούμενο είναι να πετύχεις την ακτινωτή διάταξη.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί ξεκινώντας από γραμμικές διατάξεις που έχουν το ίδιο κοινό σημείο.

Καθόμαστε σε ένα βαγόνι, τρένο προς Βερολίνο.
Κρατάς ένα μαχαίρι από αυτά που δεν κόβουν καλά, είναι μόνο για άπλωμα.
Το έκλεψα νωρίτερα από το μέρος που τρώγαμε. 
Σου το έκανα δώρο για να θυμάσαι το ταξίδι μας.
Στο άλλο χέρι σου έχεις ένα πορτοκάλι.
Όχι ιδιαίτερα σφαιρικό, έχει τις ατέλειές του.
Θα περίμενα να το χαράξεις απαλά με το μαχαίρι. 
Είτε σε τόξα με κοινή αρχή και τέλος, σαν τους μεσημβρινούς της γης, σαν να'ταν ο κόσμος σου το πορτοκάλι. 
Ειδάλλως, θα δεχόμουν να το καθάριζες μονοκονδυλιά, ξετυλίγοντας σαν κορδέλα σφικτή τη φλούδα για να την περάσεις στο λαιμό μου.
Αλλά όχι, πάντα με εκπλήσεις εσύ. 
Ακούμπησες το μαχαίρι στην παλάμη μου κι ύστερα με τα νύχια σου τρύπησες τη φλούδα του πορτοκαλιού. Κι αφού διέλυσες το κέλυφός του ολοκληρωτικά, άρχισες να ξεχωρίζεις ένα ένα τα κομμάτια. Η φλούδα κείτεται στο άδειο κάθισμα δίπλα σου. Το μαχαίρι είναι ακουμπισμένο δίπλα στο δικό μου. 
Ζουμιά πορτοκαλιού κυλούν στα κασκόλ μας κι εγώ θέλω να σου χαμογελάσω αλλά είμαστε μόνο φίλοι και να, αν σου χαμογελάσω θα σου δείξω ότι σε ερωτεύομαι λίγο.
Ε και δεν έχει νόημα να σου επιβεβαιώνω συνεχώς κάτι που ήδη ξέρεις.
Είμαι προβλέψιμη.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

aaaaaaaa 
agapaw to skuli mou:3

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει ό.τι συμβαίνει 
Είχα βάλει μια προθεσμία
είκοσι οκτώβρη
πήγε εικοσιτρεις, μα ξεμπέρδεψα
με τρεις μέρες μόνο καθυστέρηση
έχω ξεχάσει να γράφω
νιώθω σαν να μαι πρώτη δημοτικού ξανά
έχω ξεχάσει να σκέφτομαι
μου λείπεις μα δε σε θέλω ξανά
νιώθω πρώτη φορά μόνη και καλά
κι ας είναι όλα γύρω μου τυφώνας
το ξέρουμε πως αφήνω τον τυφώνα απλά να αλλάξει το σχήμα μου
δε φτάνει τη ρίζα μου
δεν την κόβει, δεν την λιώνει τελοσπάντων.
Είμαι στο κέντρο της δίνης και παρακολουθώ τα πράγματα απλά να συμβαίνουν
δεν έχω ξανανιώσει τόσο ήρεμη
είναι το κέλυφος που ανέπτυξα γιατί,
κάποιος πρέπει να ναι ήρεμος σαυτή τη ζωή,
δε λέει να τρελαθούμε όλοι την ίδια στιγμή.

Δε θέλω να ξαναδεθώ με γκόμενο, ούτε με συρματόσχοινο, ούτε με σπάγγο, ούτε καν με λαστιχάκι. Ας αφήσουμε λίγο τους έρωτες για όταν θα αντέχω πάλι να καώ χεχε.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Ειρωνικές διαλύσεις λέξεων 
Ενωτικές διαλύσεις εαυτών
κι αυτών, και των άλλων, κι εκείνων,
και των δικών μας μέρα με τη μέρα
//
Αντι\τιθεμαι\
//
Μίλα μου λίγο να δω κάτι
//
un cafe noir
//
Ασυναρτησίες
//
Είναι αυτό που όσο ζω έτσι δε μπορώ να κάνω τίποτα συγκεκριμένο.
Όλα τα ζω σαν διαδικασίες προς περαίωση, κι εγώ είμαι κάπου στη μέση.
Σκόρπια πράγματα γύρω, δε με ενοχλεί,
δε με ενοχλεί η σκόρπια ζωή μου
Μ'αρέσει κι όλας, θα λεγα, σε στιγμές,
Θα ταν όλα πιο όμορφα αν δεν μου έβαζα προθεσμίες
αλλά κι αυτό το χάος μπορεί να είναι αρκετό για τους έξω,
το μέσα χάος δε θα ναι ποτέ αρκετό για μένα, ούτε αρκετά όμορφο
//
Από αύριο ξεκινάει η τάξη σιγά σιγά, γαμώ
//
Κι εσύ τώρα βρήκες να πας θεσσαλονίκη που θέλω τόσο εκείνες τις συζητήσεις μας, έχω τόσα να σε ρωτήσω, άλλα τόσα να σου πω, κι άλλα τόσα να μας βάλω να σκεφτούμε. Αλλά δεν πειράζει, όταν θα ρθεις θα έχω πιο πολλά, αν όχι αυτά, σίγουρα άλλα. Βάζω δυο αστέρια, αντιθέσεις κι ένα άλλο κόκκινο, λίγο πιο αναρχικό, αλλά γι αυτό δε θα μιλήσω σε σένα.
//
Έχει δυο ταινίες σήμερα. Πάω. Φιλιά.
Ενδεια/φέρων

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Μεγάλα μικρά λόγια νοήματα, Χιαστί ομοιοκαταληξίες ή και όχι, χαμένοι στη μεγάλη πόλη σ'ένα σπίτι μικρό, περιπλάνηση-διαδικασία μετακόμισης

Η καλύτερη μουσική που άκουσα τελευταία ήταν οι σταγόνες που έφευγαν από την κουρτίνα του ντουζ και χτυπούσαν το καπάκι του μεταλλικού κάδου, γυρνάς το τηλέφωνο του ντουζ σε συγκεκριμένο χρόνο για να μου μιλήσεις με τους ήχους σου, οι ήχοι σου είναι φθινοπωρινοί και μυρίζουν υγρασία, κατοικούν στο όριο γης κι αέρα κι ακούγονται πιο δυνατά όταν αναπνές με το πρόσωπό σου κολλημένο στο αυτί μου. Δεν ξέρω αν ζω πλέον στην πραγματικότητα, δε σε ξέρω, γιατί είσαι μέσα σε όλους όσους αγαπώ. Έχεις κρύψει τον πνεύμονά σου στο κομοδίνο μου, το μηριαίο οστό σου στη βιβλιοθήκη της σοφίας, ένα κομμάτι αστράγαλο στην πόλη την πιο κοντινή ανεβαίνοντας προς θεσσαλονίκη, στην τελευταία άφησες μια ανάσα κάπου στη νέα παραλία, αλλά ολόκληρος δεν είσαι πουθενά, μα δε με πειράζεις και μισός, αρκεί που υπάρχει αγάπη, που ερωτευόμαστε όλοι, που φωνάζουμε και τσακωνόμαστε, που πεθαίνουν μόνιμα, εμείς όχι ακόμα, αλλά πεθαίνουμε σε μικρές στιγμές χαμένοι κάπου στην αθήνα, συζητάμε χωρίς νόημα σε κάποια στάση, 
σ'ένα πεζοδρόμιο, 
σ'ένα μηχανάκι στο μαγικό νησί, 
σ'ένα τραπέζι παρατημένο έξω από ένα μαγαζί που τη μέρα κάνει ωραίο φαγητό, 
σε μια είσοδο πολυκατοικίας κάπου στο κέντρο,
σε μια μυστηριακή ρεματιά
ή δίπλα στις ράγες ενός τρένου,
ένα αγόρι μου είπε ότι είναι ωραίο να γνωρίζεις κάποιον σε μια στάση τρόλευ κάπου μεταμεσονύκτια, συμφώνησα μαζί του αν κι ακόμα δεν τον έχω γνωρίσει θεωρώ, μα υπομονή, πόση ακόμα, δεν ξέρω, αλλά δε νιώθω θλίψη, ηρεμία κι ένταση, αντιθέσεις μαζί,
ερωτευόμαστε για να υπάρχουμε,
υπάρχουμε για να ερωτευόμαστε,
μην πεθάνεις,
σ'αγαπάω

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Μπουρδίτσες

Κάπου κοντά στις περιοχές Ομόνοια και  Μεταξουργείο, Γ'Σεπτεμβρίου, καθώς και στο υπόλοιπο παρηκμασμένο αθηναϊκό κέντρο, καθώς και σε κέντρα πολλά, πόλεων πολλών στον κόσμο όλο, γυναίκες και παιδιά εξαναγκάζονται να πουλούν τους εαυτούς τους για κάποιον άλλον, άνθρωποι σαν κι εσένα κείτονται στα πεζοδρόμια μέρα μεσημέρι ή σου ζητούν ένα ευρώ για να αγοράσουν γάλα για ένα αποκοιμισμένο (απ'όταν γεννήθηκε σχεδόν) κοριτσάκι. Από εκείνες τις περιοχές σου λένε να μην περνάς ούτε τη μέρα, βέβαια. Ασφάλεια εκεί δεν αισθάνεται κανένας.
Λίγο πιο κοντά μου τώρα.
Τελευταία συναντάται περίπου τρεις φορές στο εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα η διαδρομή Κεραμεικός-Εξάρχεια με τα πόδια, μέσω Ερμού,Αιόλου και μετά Πατησίων. Πολύ κεντρικοί δρόμοι, έχουν ζωή και κίνηση όλες τις ώρες της ημέρας, γεγονός αρκετό για να τους καταστήσει ασφαλείς. Η ασφάλεια, ακόμη, επισφραγίζεται μέσω της παρουσίας συγκεκριμένων κυρίων με ρούχα σαν αυτά που φοράει ο μπαμπάς σου ή ο δικός μου και βλέμμα σαν εκείνων των ενόρκων στη δίκη που διαβάσαμε σ'ένα βιβλίο του '42. 
Βέβαια, στη σύγχρονη αστική πραγματικότητα η ασφάλεια έχει χαθεί προ πολλού, αν ποτέ υπήρξε, κι όχι μόνο στο προαναφερθέν γκετοποιημένο κέντρο, αλλά προφανέστατα και στο πιο ζωντανό. Για σένα έχει χαθεί λόγω της παρακμής. Για μένα λόγω του φόβου. Γιατί περιοχές παρακμάζουν; Πώς ο φόβος συνδέεται με αυτό; Η ασφάλεια έχει χαθεί σε κάθε σημείο που ζουν και κινούνται φασίστες, που έχουν το θράσος να βγαίνουν από τα σπίτια τους και να είναι ανάμεσα σε σένα και σε μένα, που έχουν το θράσος να υπάρχουν. 
(Με έχει μπερδέψει αυτό το κείμενο, καιρό έχω να γράψω κάτι με ειρμό και μάλλον έχω ξεχάσει ως φαίνεται. Οπότε λέω να τα παρατήσω και να βουλιάξω πάλι στη γνωστή γλυκιά λούπα που τα δάχτυλα λειτουργούν ως προέκταση της σκέψης μου, χωρίς το ενδιάμεσο φίλτρο της λογικής προσέγγισης.)
Είναι αυτό το πράγμα που τα προβλήματα είναι παντού, που ο ρατσισμός, ο σεξισμός και κάθε άλλη έκφανση ακραία και φασιστική είναι γύρω μου κι εγώ τα παρατηρώ, εσύ τα αποδέχεσαι, και η μάνα μου δεν τα βλέπει καν. Είναι αυτό που δεν κάνεις ούτε το πιο απλό, που θα σου πουν "εε κοπελιά ωραία σκουλαρίκια στο στόμα σου, βάζεις κι άλλα πράγματα εκεί;" κι εσύ θα κοιτάξεις κάτω και θα περιμένεις να φύγουν. Που τα παιδιά των μεταναστών δε μπορούν να πάνε σχολείο, κι οι ελληνάρες έχουν το θράσος να περνούν την ξενοφοβία ως κάτι φυσιολογικό που έχουν δικαίωμα να αισθάνονται, με τις ευλογίες των μμε. Είναι αυτό που βγαίνουν και σκοτώνουν ανενόχλητοι κι όλα κουκουλώνονται κι εγώ φοβάμαι να αναφερθώ ακόμα και σε γεγονότα.Που χτες ήταν η επέτειος της μάχης του Μελιγαλά και δεν είδα ένα κείμενο κάπου. Μπορεί εγώ να μην ψάχνω στα σωστά μέρη. Όμως μετά σε άκουσα  να φωνάζεις εαμ-ελας-μελιγαλάς και νομίζω θα μπορούσα να σε ερωτευτώ εκείνη τη στιγμή. Είναι αυτό που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων εκείνοι συγκρούονται, σκοτώνονται και εσύ δεν το ξέρεις, αλλά και να το ΄ξερες πάλι δε θα άλλαζε και κάτι. Δηλαδή και για τον κύριο Μιχάλη που έμενε στο δίπλα σπίτι, μετά στο δίπλα χαρτόκουτο, κι έπειτα στις ράγες του ηλεκτρικού στη Βικτώρια (έτσι έλεγαν και τη γυναίκα του, ειρωνία) για σένα άλλαξε κάτι; Δάκρυσες και δεν το θυμάμαι; Μπα, αυτά συμβαίνουν μόνο όταν ο Ράιαν Γκόσλινγκ λέει " αν είσαι πουλί τότε είμαι κι εγώ πουλί " Γιατί δυο πουλιά είναι πολύ συγκινητικά. Κοίτα, αν φιλιούνται σ'ένα δέντρο ίσως και να'ναι δεν ξέρω. Ίσως και να χρειάζεται ο ρομαντισμός αυτός. Αλλά να μη μένεις εκεί. Να κλαις με αυτό, να φωνάζεις για το άδικο και να τσακίζεις τον τύπο που επιτέθηκε σε κάποιον επειδή έτσι. Κι εγώ φοβάμαι. Αλλά πρέπει ρε, δεν έχουμε και μια κοινωνική ευθύνη; Είναι η κοινωνική ευθύνη μας η βουβή συμφωνία κι έμπρακτη στήριξη σε μια κοινωνία καπιταλιστική, άνιση και φασιστική;



Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Έχω κουραστεί, αλήθεια, δε μπορώ πολύ ακόμα. Κινήσεις απελπισίας και βουβά δάκρυα. Μηνύματα προς γνωστούς και κανένας διαθέσιμος. Μαλακίες. μπροζ οβερ γουατ. Σχολές και διάβασμα. Εσύ γιατί έτρεχες; Ειρωνία τα άτομα που κράζουν κάτι μετά να το κάνουν και να ρίχνουν στάχτη στα ίδια τους τα μάτια. Δεν έχουν μάτια ή φορούν παρωπίδες. Κι εγώ φοράω φακούς με φίλτρα. Δε θέλω να ξημερώσει το αύριο. Μετράω αντίστροφα. Προλαβαίνω να σταματήσω το χρόνο και να παγώσω τη στιγμή για μένα. Λίγη θλίψη για τους άλλους. Σε τρία χρόνια θα 'μαι μόνο μια ανάμνηση. Μια φωτογραφία σε κάποιο σαλόνι ή ένα όνομα σε κάποιο παιδί.